
I always wanted to wear and collect these kinds of shoes. I’m not really a fan of these before until I realized that having them can make me feel like I’m more of a lady when I get to wear them. Unfortunately, I still have no budget to buy some. I promise myself that these will be on my shopping list when I get to have my own money. :>
26 May 2012 ♥ 17548Being strong doesn’t mean you can’t cry, being strong means not giving up even when you are crying.
I had enough of “BV-ness” for the past few days. Early morning nagging, mini-heartbreaks, stress, pressure, inis, pagod, badtrip, lahat na.
Konting konti na lang talaga, iiyak na ko sa sobrang pag-kairita sa mga bagay-bagay. Ewan ko ba bakit ganito. ‘Di ko alam anong meron at nagsasabay-sabay to. Kanina nga, wala ako sa mood makipagkulitan o landian o kahit makipag-usap kahit kanino. Akala ko nga magb-breakdown na ‘ko kanina, pero itinulog ko na lang. Iwas issue pa.
EWAN. EWAN.
WHOO. Salamat sa mga blogs na kagaya nito at m ay napaglalabasan ako ng hinanakit kahit paano. Strong ako. Strong ako!
11 May 2012 ♥ 2My Ruined-Day story yesterday isn’t done yet.
After giving myself some good rest and having my dinner, I went straight to my PC, and did a daily routine, to go online. Facebook-ing. Twitter-ing.
While having some catching up with some friends via chat, I happen to notice a picture of two movie tickets uploaded by someone. I tried to ignore it, but what caught my attention is another name. An unfamiliar name tagged in the photo with a caption of gratitude. To add up, the exchange of comments, got me struck, and honestly, broke my heart, a bit. They’re dating, I assume.
Of course I just cant keep those to myself, so I blurted out how I feel via facebook status.
9 May 2012One way to conclude today.
AMAZING. With a box full of sarcasm. Really.
This is a long post. I warn you.
Tatagalugin ko nalang, na may konting twist ng pagka-conyo kunwari. Para damang dama yung pagbabasa ng mga nakiki-usisa, kung meron man.
To start the day, I had to get up in bed before 7am to get myself prepared for a job interview by 11am. Napaka-aga para sa katulad kong tanghali na kung bumangon ng kama. Wala naman akong magagawa. Ang layo ng Muntinlupa sa Ortigas. Mag-eextend pa sana ako ng tulog ko ng mga 30mins nung marealize kong kailangan kong magbukas ng PC at maghanap ng konting background ng company na mag-iinterview sakin, just in case lang na tanungin ako. Ligo. Bihis. Kain. Alis.
Paglabas ng pinto. “Oh crap”.
9 May 2012 ♥ 1LAKAS MAKABOBO NG GANITONG CONVERSATION.
Him: :)
Me: yes?
Him: Musta?
Me: Ayslang. Ikaw?
Him: Ok lang din.
O tapos, wala na. Jusko.
2 May 2012 ♥ 2For the past few days months, my body clock’s getting a little f*cked-up. I now find myself going to bed at 3am, which is a little disturbing, I know. Having so much luxury of time using the computer, especially at late night is the main suspect for this, I guess.
There was this time that I logged out of my accounts and turned off the PC at 1am. Thinking that I might be able to start fixing my body clock by going to lie on my bed to get “The Sleep”. Nah, I was wrong. My brain wouldn’t allow my whole system to shut down for a while to get some rest. I tried staring at the ceiling, the fan, even at my cabinet hoping that I’ll be sleepy, but I did not. Rolling here and there. Kulang na lang ata tumambling ako para makatulog. Until I realized that it’s almost 2:30am. After sometime, I finally fell asleep. Still, that late.
What time do I usually wake-up? Past lunchtime. And for the record, my earliest time getting up in bed was 11:30am. Exclude those days that I really MUST to wake-up as early as 7am to attend interviews and exams on some companies that I applied for a job.
I’m now somehow getting worried about this. I want my body clock fixed. My parents always scold me for staying up so late doing nothing on the internet. I guess I have to go to the province again to have my body clock fixed. Mehehe.
As I am writing this, it’s again 10minutes to 3am. So, puyat na naman ako.
15 April 2012 ♥ 1
Ang tagal ko ring hinitay magkaroon nito. Lately kasi, pahiram hiram lang kami sa pinsan ko. Low quality pa. Laging kokonti ang remembrance sa mga pinupuntahan kasi wala kami nito. ‘Di naman to yung mamahaling type ng camera. Oh well. Di naman kasi kami mayaman tulad ng iba. Basta meron, go na! :)
Kala mo dream come true eh ‘no. Ibang level na ‘to pag nakabili na ko ng SLR. Sa ngayon, eenjoyin ko muna to.
Simpleng bagay. Simpleng kaligayahan.
9 April 2012 ♥ 2So there. My student life is finally over. Ganito pala yung feeling. Pinaghalong saya at lungkot at may konting sahog ng kaba. Hindi ko kasi alam kung anong buhay na ang haharapin ko. Kung anong klaseng mundo ang naghihintay sakin. Sabi kasi nila mahirap. Kaya kinakabahan ako.
March 31, 2012.

Iba pala yung pakiramdam na tinawag sa microphone yung pangalan mo, tapos kasabay pa yung pagfflash ng ganito kalaking picture at info mo. Iba. Nakakakilabot. Nakakaiyak. Hindi maintindihan.Habang naghihintay akong tawagin yung pangalan ko, sabi ko sa sarili ko, maglalakad ako ng maayos sa stage. Pero dahil kabadong kabado ako, hindi ko alam kung paanong pakikipagkamay ang ginawa ko sa stage. Kulang na lang ata madapa ako.
But it was indeed the best 10 seconds of my life. Time to face the outside world.

CONGRATULATIONS UST NEO-CENTENNIAL BATCH!
Faculty of Eng’g. BS Information Systems. 2008008485, signing off. :)
2 April 2012 ♥ 7I got a job offer from this certain company last Tuesday night. At dahil yun yung una kong natanggap na job offer, hindi ako makapagdecide kung tatanggapin ko na ba o hindi pa. Unang una, hindi pa ako prepared at may hinihintay pa akong ibang company.
Wednesday morning, naistorbo ang mahimbing kong tulog ng tawag galing sa company na yon. Minamadali ako sa job offer. So I replied to their mail asking if they could give me one week to decide for the job offer. Later that night, I read the reply saying that they already need my immediate response.
So I decided to decline the job offer. I haven’t made up my mind yet. At ayokong minamadali ako. So there. Maybe the job’s not for me.
MEHEHE. :>
29 March 2012 ♥ 1There’s this something in me na gustong maka-experience ng surprises. I don’t know. Siguro kasi naiinggit ako sa mga nakikita o napapanuod kong mga tao na sinusurprise. Yung tipong wala talaga silang idea. Yung tipong surprise na sobrang pinaghandaan.
Mas sweet syempre kung galing sa mga taong gustong iparamdam sa’yo na kahit once in your life, you can be extremely happy through something na hindi mo talaga inaasahan. Oh well. Kaya nga surprise eh. Yung may mga blindfold-blindfold or kasabwat effect pa. Ako, masaya na kahit sa unexpected letters na bigla na lang susulpot sa mga gamit ko.
Ano bang feeling nun? Sana makaexperience din ako ng ganun. :)
22 March 2012(via twitter)
15 March 2012 ♥ 3Onga naman. Just so you know how it feels to get a bloody faucet flowing every F-ing month. Tapos maninisi kayo kapag moody kami. Enebenemenyen.
Its been a while nung huli akong nagpost ng may sense dito. Been busy for the past weeks. Medyo maraming eklat ang pinagagawa, at minsan, tinatamad lang tlaga ako magpost. Pardon.
Kakatapos lang ng final exams kanina. At kampante naman akong hindi ako sasabit sa mga subjects ko. At nakikita ko na ang sarili kong mamarcha sa stage sa March 31.
Ang bilis ng panahon. Parang kailan lang.
Naalala ko pa yung kumapit pa ako sa binti ng tatay ko at umiiyak dahil first time kong pumasok ng school. Tapos
9 March 2012 ♥ 2Ako yung taong kayang maggala kahit mag-isa. Tipong kapag nangati yung paa ko, aalis ako. Keber lang kung walang budget, basta may pamasahe pauwi, solve na. Dito kasi samin, sa minimum fare na pamasahe sa jeep, makakapili ka na kung saang mall mo gustong pumunta. Hindi rin problema sakin ang magpaalam sa magulang, bihira naman nila akong pagbawalan umalis, tutal kabisado naman nila kung saan ako pumupunta.
Hindi ako yung tipong maggagala para mamili ng marami. Minsan okay na ko sa simpleng pagpapalamig lang tapos pag tinamaan ng boredom, uuwi na. Nakakasurvive akong maglakad-lakad sa mall kahit ako lang mag-isa. Ewan ko, feeling ko kasi walang makikialam sakin kung saan ko balak pumunta. Walang sasaway sakin kung trip kong tumambay sa ladies room para lang mag-ayos, o mag-window shopping, o magmuni-muni. At wala akong inaalalang naghihintay sakin.
Kapag may pera namang pambili at gustong bumili, mas gusto ko pa rin ako lang mag-isa. Matagal kasi ako mamili.
Hindi rin naman ako mahirap yayain lumabas. Wag na wag mo lang talagang ita-timing na walang wala akong pera. Kung ako lang, ayos lang sakin lumabas na pamasahe lang ang dala. Pero ayaw ko yung lalabas ng walang budget kahit 150. Ewan ko, nakakahiya lang kasi. Unless, manlilibre ka, game ako.
K.
25 February 2012 ♥ 2Malay mo ikaw yon.
19 February 2012